Kociarze, kociarki, stopy, cycki, radiowa Jedynka. Cycki znalazły się w tytule w celu przyciągnięcia czytelników

Siedzimy sobie w takiej knajpie jednej, w ogródku, bo w środku jarać fajek nie wolno. Jest nas siedmioro, sześć bab i ja. Skąd taki skład? Ano stąd, że jest to spotkanie kociarzy, a właściwie kociarek i mnie. Żadnego parytetu płciowego przy naszym podwójnym stoliku (w knajpach jeszcze wolno przysunąć jeden stolik do drugiego, przynajmniej w niektórych) rzecz jasna nie ma, no ale jakim cudem może być parytet na spotkaniu kociarzy? Jest oczywiste, że chłopy kochają koty bardziej, a baby kochają koty mniej, ale baby w kwestii kotów są aktywniejsze i stąd wrażenie, że to baby są bardziej zakochane w kociołkach.

Dowód na tezę mówiącą o tym, że chłopy bardziej kochają kociołki jest taki, że przeprowadziłem badania na reprezentatywnej grupie dziewięciorga kociarzy, w której to grupie było czterech chłopów i pięć bab, no i wyniki badań są takie, że na pytanie o to, czy za swojego kocika oddałabyś/oddałbyś serce i duszę i czy za swoim kocikiem skakałabyś/skakałbyś do pożaru, czterech chłopów odpowiedziało, że za swojego kotka oddaliby serce i duszę i skakaliby za nim do pożaru (ja byłem w tej czwórce, bo siebie też zbadałem), natomiast tylko jedna baba zadeklarowała, że za swoim kociołkiem skakałaby do pożaru i oddałaby za niego serce i duszę (ta baba ma takie cycki, że, jak to mówią, Dżizas Krajst!), trzy baby powiedziały, że za swojego kociołka oddałyby serce i duszę, ale nie skakałyby za nim do pożaru, a jedna baba powiedziała, że za swojego kotka nie skakałaby do pożaru, natomiast oddałaby za niego serce, ale duszy już nie, bo nie wierzy w istnienie takiego x, że x jest duszą (ta baba, co nie wierzy w istnienie takiego x, że x jest duszą, też ma fest cycki, ale nie takie fest jak ta, co zadeklarowała, że za swoim kociołkiem skakałaby do pożaru i oddałaby za niego serce i duszę).

Dobra, parytetu przy naszym podwojonym stoliku nie było, ale gadaliśmy sobie miło, a ja szlugi jarałem, co było mi miłe, aczkolwiek wolę jarać szlugi w pomieszczeniu, kiedy mogę się w dymie wędzić, niż na zwenątrz, kiedy mi dym wiatr rozwiewa, wiatr, co to dmie kędy chce albo jakoś tak.

Siedzimy sobie zatem w tej knajpie, siedzimy, gadamy najpierw o kotkach a później coraz bardziej nie o kotkach, tylko o innych tematach (zawsze tak jest na spotkaniach kociarzy, czy - mówiąc precyzyjniej - na spotkaniach kociarek i mnie, wyrusa), ja babom się przypatruję, to podziwiam co jakaś powie, ale jeszcze bardziej podziwiam jak jakaś nogę fikuśnie na drugą nogę założy, a znowu inna w sandałach jest i stopy ma takie, że nie trzeba szukać śliczniejszych (czy jak ktoś lubi stopy, to jest fetyszystą, a jak lubi cycki, to nie jest fetyszystą, czy może jest tak, że jak ktoś lubi cokolwiek to jest fetyszystą?), a jeszcze inna ma głos taki, że lepszy od głosu Anny Romantowskiej i, czemu trudno dać wiarę, wcale nie gorszy od głosu Małgorzaty Pęcińskiej. Tak czy siak mam co robić w tej knajpie, a tu na dodatek knajpa przez głośniki radiową Jedynkę puszcza; nie didżejów radiowych, nie jakieś pierdoły, tylko Jedynkę, co to jest takim programem, w którym jeszcze od czasu do czasu gadają; mądrzej lub głupiej, niemniej jednak gadają, a przecież - i to jest moja mocna teza - radio jest od tego, żeby gadać.

Gadali w tej Jedynce o tym, czy rasizm jest w Polsce i czy to dobrze, czy źle, że jak Polacy zobaczą czarnoskóre dzieci, to mówią, że te dzieci śliczne. Wydawałoby się, że to dobrze, ale przecież i takie jest podejrzenie, że Polacy kiedy mówią, że czarnoskóre dzieci są śliczne, to jednak impilicite mówią, że to dzieci czarnoskóre. My, sześć kociarek i ja, jednym uchem słuchamy sobie tej audycji, a drugim uchem słuchamy, co tam kto o kotach i nie o kotach gada, a ja oczami, które nie są zaangażowane w słuchanie programu radiowego, kociarki podziwiam, bo przecie jedna ma takie cycki, że jak to mówią, Dżizas Krajst, a znowu druga, co w sandałach przyszła, prezentuje stopy takie, że nie trzeba szukać śliczniejszych, z kolei jeszcze inna nogę na nogę w taki fikuśny sposób zakłada, że...

OK. Jest , jak jest, a tu nagle w Jedynce jakiś gościu tak gada, że "widziałam", "chciałam" itd. Zupełnie tak gada, jakby babą był, ale nie, że z głosu to wynika, tylko z tego językowego czegoś, na czym profesor Bralczyk się zna i profesor Miodek też. Jak jedna z kociarek usłyszała (ta w sandałach, z tymi stopami w sandałach - no mówię Wam: Dżizas Krajst!), że ten gościu z radia mówi, że "chciałam" i "myślałam", to powiedziała tak: - A ten facet, co? Zwariował?

Jak ta z tymi stopami, że nie trzeba szukać śliczniejszych powiedziała: - A ten facet, co? Zwariował? - to inna, co to fikuśnie nogę na nogę zakładała (a w dżinsach była, w takich wąskich i jakby gumowych, czy co), w ten sposób, że chłop to by chyba musiał wypić z osiem piw i w ogóle nie iść do toalety, żeby dać radę tak nogę na nogę założyć, powiedziała tak: - To chyba ta Grodzka jest, co nie?

Jak ta w dżinsach wąskich i jakby takich gumowych, co fikuśnie nogę na nogę zakładała, powiedziała, że to chyba ta Grodzka jest, tośmy na chwilę wszyscy umilkli i każdy zaczął kalkulować, czy to poprawnie politycznie jest powiedzieć o Grodzkiej, że to facet, nawet jeśli się nie wie, że to Grodzka w radiu przemawia.

Milczeliśmy długo. Ja milczenie przerwałem zamawiając kolejne piwo ale to było takie, że tak powiem, przerwanie milczenia na zewnątrz, bo wewnątrz, czyli przy naszym podwojonym stoliku, milczenie wciąż trwało i było coraz bardziej milczące, coraz bardziej przygniatające, coraz bardziej niezręczne.

W tej przykrej sytuacji ja, jak to ja, wyrwałem się jak Filip z konopii i powiedziałem: - To jest bardzo ciekawy problem filozoficzny, dotyczący języka, ale też...

A wtedy ta baba, co to w sandałach była i miała stopy takie, że nie nie trzeba szukać śliczniejszych, powiedziała: - wyrus, daj spokój.

Po czym ściągnęła sandały.

***

Kiedy wróciłem do chałupy, to znalazłem w Necie notkę Pelikana, i tam, w tej swojej notce Pelikan pisze, że rzeczywiście jednym z gości zaproszonych do audycji jest Pan Poseł Anna Grodzka.

Super, ale co ja chcę powiedzieć? Otóż nie powiem, co chcę powiedzieć, tyle tylko podpowiem, że to nie jest tekst o pośle Annie Grodzkiej.

Rudy gołąb

Na mieście widziałem dzisiaj gołębia, rudego zupełnie. Miał obie nóżki, ale lewej nie używał - była podkurczona. A na chodniku leżało trochę chleba i rozwalony lód z wafelkiem. I ten gołąb dziobał ten chleb i tego wafelka. Podskakiwał na jednej nóżce, żeby do chleba i wafelka dotrzeć i dziobał. I pomyślałem sobie, że on jest bardzo dzielny. Nie kombinował w tę stronę, że jak mu tę nogę upierdoliło, to on jest biedny, należy mu się współczucie i gdzie  był Bóg, kiedy mu tę nogę upierdoliło. Upierdoliło to upierdoliło - jedyne, co może zrobić w tej sytuacji, to skakać na jednej nóżce, więc skacze. Przypuszczam, że jakby mu upierdoliło drugą nóżkę, to też nie dałby za wygraną - podciągałby się na skrzydłach do tego chleba, czy wymyśliłby coś innego, ale byłby dzielny.

Chciałbym dzielnie działać, chciałbym być taki dzielny, jak ten gołąb. Ale nie jestem. Nie dlatego, że jestem jakoś szczególnie zjebany w kwestii dzielności, bo nie jestem. Idzie o to, że jestem pierdolonym człowiekiem, czyli małpą najbardziej rozwiniętą intelektualnie, a pierdoleni ludzie, czyli małpy najbardziej rozwinięte intelektualnie, nie są tak dzielni, jak pozostałe zwierzęta - jak koty, jak antylopy, jak wilki. I jak ten rudy gołąb. Coś za coś. Nam, ludziom, dodano dużo do głowy. Owszem. Ale zabrano nam kawałek serca.

Co wie Leszek Możdżer

Jest taki serial "Młody papież". Kapitalna rzecz i tam tego papieża gra Jude Law. I chyba trzy razy w filmie jest taka scena, że on się zabiera za tę robotę (Nika wie, za jaką robotę, bo jej o tym napisałem). Pierwszy raz, jak był jeszcze w szkole i umierała matka jego kolegi. No i on w tych scenach klęka, wznosi ręce, bo przecież musi być jakiś gest, to przecież jest film, i gada tak: - Panie Boże, musimy pogadać. Tylko ty i ja.

To jest niesamowity tekst. Tu chodzi o to, że w tym człowieku nie ma ani cienia pychy, jakkolwiek on Bogu mówi, że muszą pogadać. Ale nie ma w nim pychy, jest natomiast świadomość tego, że on jest człowiekiem, czyli kimś wielkim; ktoś może powiedzieć, że dzieckiem tego Boga. I wie, że w dobrej sprawie ma prawo zaciągnąć Boga do roboty, kiedy sam nie daje rady - tu nikt nikomu nie robi łaski, Pana Boga nie ubędzie, jak trochę popracuje.

Mam taką tezę, którą kiedyś opublikuję, jak już ją porządnie posklejam, że człowiek nie jest jakimś głupkiem, jakąś zabawką bogów, nie jest tylko mięsem, które gada. Człowiek jest kimś ważnym i dużo może. I dalej - jak człowiek nie zrobi pewnych rzeczy, to Bóg też ich nie zrobi. Nie mamy być kołkami, które tylko jedzą, kopulują, śpią, pracują i piją piwo. Mamy żyć, na ile się da. Życie jest na tyle bogate, że i tak nie da się wszystkiego ogarnąć, ale trzeba ogarnąć ile się da. Przede wszystkim idzie o to, że Bóg zostawił nam masę rzeczy do zrobienia i on za nas tego nie zrobi. Poczytajcie, co w książce „Listy do ojca” ojciec Bocheński pisze o okazji postulowanej – on tam wyjaśnia, jak rozumie sens modlitwy.

OK, no i jest Leszek Możdżer, ten pianista. Ja go bardzo lubię, bo on kapitalnie gra na fortepianie no i nie ma w nim za grosz skromności, podobnie jak we mnie, a ja bardzo lubię, kiedy w ludziach nie ma cienia skromności, oczywiście tylko w niektórych ludziach. I Możdżer w wywiadzie powiedział tak:

- To było może rok temu. Miałem taki moment podczas koncertu, otworzyłem swoje serce i powiedziałem: "Panie Boże, oddaję ci swoje dłonie, swoje ciało i teraz ty graj. Jestem całkowicie twój". I patrzyłem na te swoje dłonie na klawiaturze, czekając na to, co się zdarzy, i przez dobrych pięć minut nie wydarzyło się nic. I wtedy pomyślałem: "Panie Boże, jesteś naprawdę wspaniałym Bogiem, ale na fortepianie to ty grasz chujowo, więc może na fortepianie to będę grał ja”.

To jest kapitalne. Możdżer doskonale wie, że jest robota dla ludzi, której Bóg nie zrobi, bo to jest robota dla ludzi. Możdżer doskonale rozumie moją tezę, tylko on to powiedział po artystycznemu :-) a ja muszę napisać po naukowemu i to tak, żeby teologami zatrzepotało.

Życie to nie teatr. Napisane po gadule z Nickiem

Jest taka piosełka Stachury:

 https://www.youtube.com/watch?v=QzNTc7zlKPI

To jest zajebista piosełka, uwielbiam ją. Ale jedno w niej jest złe. Mianowicie, że on tam napisał te bzdety, że ona z tamtym będzie szczęśliwsza itd. Otóż takich rzeczy się nie robi. Jak Cię baba wypierdala ze swojego życia, bo już cię wycisnęła jak ścierkę i wie, że niczego więcej nie wyciśnie, a na dodatek przez te parę lat wysłuchała całego twojego zestawu anegdot siedem razy i jest jej z tobą nudno, to pakujesz się w dwie torby i wypierdalasz. Nie piszesz wierszy, nie gadasz, że z kimś tam będzie szczęśliwsza, nie zapewniasz jej, że zawsze będziesz ją kochać itd. Po prostu bierzesz te jebane dwie torby i wypierdalasz z jej życia.

I jest druga piosełka Stachury:

https://www.youtube.com/watch?v=8AW8aHimMnk

I to jest też zajebista piosełka i nie ma w niej niczego złego. Tu wszystko jest prawdziwe i wszystko jest najwyższej klasy. W tej piosełce Stachura jest zimnym, cynicznym chujem, który mówi, jak jest. On mówi tak: "Ty prawdziwej nie uronisz łzy. Ty najwyżej w górę wznosisz brwi, lecz niezaraźliwy jest twój śmiech. Bo ty grasz."

Już chuj z tym, że ona prawdziwej nie uroni łzy, bo przecież wiadomo, że ona prawdziwej łzy nie uroni, ale tu są dwa zajebiste punkty: pierwszy - "lecz niezaraźliwy jest twój śmiech" - kurwa, ten tekścior urywa dupę. I drugi punkt: "Bo ty grasz". To jest strzał między oczy. 

Idzie o to, że jebać cały ten romantyzm i sentymentalną wizję świata. Ja odzieram ludzi z sentymentalnej wizji świata. Bo co to jest miłość? No przecież nie motylki w brzuchu, nie oksytocyna, nie endorfiny, nie wszystkie te hormony szczęścia. Chcesz wiedzieć, co to jest miłość, to popatrz na watahę wilków. Chcesz wiedzieć, kiedy zaczyna się miłość? Ano miłość zaczyna się wtedy, kiedy dowiadujesz się, że twoja żona zachorowała i już nigdy nie wstanie z łóżka, a jeśli będzie żyć wystarczająco długo, to przyjdzie czas, kiedy nie będzie cię poznawać, ale ty jesteś z nią do końca, bo ją, kurwa, kochasz. Miłość to jest LOJALNOŚĆ. Miłość to jest w kurwę ciężka robota do zrobienia. 

Stachura ma rację - życie to nie teatr.

Johnny Depp ze mną wygrywa

Wstałem o czwartej rano, zrobiłem kawę, zajarałem szlugę i zamiast pisać, zacząłem oglądać „Sekretne okno” z Johnnym Deppem, po raz czwarty chyba. Ja tak robię – jak już mam pisać, to wymyślam różne inne zajęcia, żeby tylko nie pisać, a raz, i to jest mój rekord, odkurzyłem całą chałupę i powiesiłem pranie, żeby tylko nie pisać (pranie, kiedy je wieszałem, było już prawie suche).

Lubię „Sekretne okno”, bo Depp jest tam pisarzem i przez pół  filmu  łazi po domu w powyciąganym swetrze, w workowatych spodniach i starym, porwanym szlafroku i ja się z tego śmieję, bo ja po chałupie łażę w jakiejś bluzie, krótkich gaciach takich na lato i na boska, a  często i bez tych gaci ale też na bosaka.

No i sobie poczytałem o tym Deppie i się okazuje, że on się urodził później ode mnie, ale za to jest o wiele bogatszy, czyli moim zdaniem mamy remis, bo już nie chcę się znęcać i stosować kryterium tego, że lepiej gram w szachy.

I teraz tak - mamy ten remis ale załóżmy, że jednak jest 2:1 dla mnie, bo lepiej gram w szachy. OK, Depp jest ładniejszy, czy jak tam to baby nazywają, ale z kolei ja mam lepszy głos. To już jest 3:2 dla mnie. Mam też większą erudycję, bo on musi grać w tych filmach o piratach, a zawsze jest tak, że jak Johnny Depp gra w filmie o piratach, to ja czytam książki. Jest 4:2 dla mnie.

I mógłbym takich kryteriów wprowadzić jeszcze mnóstwo i powiedzmy, że wyjdzie na to, że wygrywam z Deppem 12:4. No i biorę ten cały wykaz, który zrobiłem i pokazuję to stu kobietom, takim fajnym babkom. I na bank przegram w opinii kobiet dotyczącej tego, kto jest atrakcyjniejszy, bo każda babka powie, że atrakcyjniejszy jest Johnny Depp. OK, może jedna powie, że ja, ale tylko taka, która nie wie, kto to jest Johnny Depp i nie bardzo wie, kim jestem ja. Johnny Depp wygra ze mną - w najlepszym dla mnie razie - 99:1. A przecież liczy się tylko jedno kryterium – zgadnijcie które?

Posłałem ten tekścik paru ludziom no i Piter mi odpisał tak, bo to jest fest jajcarz: - Liczy się przede wszystkim to, jaki człowiek ma charakter.

Jak mnie ktoś za ten tekst zaatakuje, to dam odpór – i to będzie rzetelny odpór :-) 

Ballada

Mam takiego jednego kumpla, Krassa. On umie różne rzeczy robić – obraz namalować, napisać muzę i zagrać muzę. Pewnie jeszcze trochę innych rzeczy umie. No i myśmy dawno temu z tym Krassem robili różne nagrania i w końcu wyszła nam z tego płyta. Po mojemu to jest bardzo dobra płyta, do tego stopnia dobra, że nikt nigdy nie puści jej w żadnym radiu.

Dwie noce temu Krassowi odjebało i nagrał taki kawałek, który zatytułował „Ballada” – dał taki tytuł, żeby było śmiesznie.

Ballada

Żona Krassa, Barbara (imię zmienione dla zachowania anonimowości żony Krassa, bo tak naprawdę to ona ma na imię Danusia) wysłuchała „Ballady” i powiedziała, że Krass powinien za to trafić do domu wariatów. OK, tak właśnie działają kobiety i nic nie można na to poradzić i nie będziemy się tym teraz zajmować.

Mnie się ta „Ballada” bardzo podoba. Zadzwoniłem do Marka Grechuty, który nie żyje i mówię tak:

- Marek, wziąłbyś ten kawałek Krassa do swojej „Szalonej lokomotywy”?

A Marek mówi:

- Chwila, posłucham.

I za moment powiada tak:

- No ale co, żeby to takie instrumentalne było?

A ja:

- Nie, ja tam nagram kawałek z Poe'go, recytację taką, i mówię mu który kawałek, mianowicie: Dreaming dreams no mortal ever dared to dream before.

Na co Marek:

- A nie nagrałbyś czegoś z Witkaca?

Na co ja:

- No właśnie, kurwa, nie.

Na co Marek:

- OK, jak nagrasz tego Poe'go, to wbiję to w płytę.

I dodał:

- A to się Maryla zdziwi.

Analogicznie

Konieczny background

Jest taka dziewczyna, którą znam od ponad roku, ale nigdy jej nie widziałem. OK, widziałem na fotkach. No i nagadałem się z nią przez telefon i na tych wszystkich komunikatorach, jak z żadną inną dziewuchą. Powiedzieliśmy sobie takie rzeczy, jakich mąż żonie nie mówi, ani żona mężowi. Ale nam łatwiej, bo nie jesteśmy mężem i żoną. Ona jest Monika, ta dziewczyna i ja jestem w niej zakochany - hula we mnie ta cała chemia, która hula, kiedy się chłopu baba podoba. One we mnie nie jest zakochana, ale mnie lubi, bo jestem śmieszny i dużo wiem i jestem lojalny, i ona o tym wie. Każde z nas od kilku lat żyje samotnie, nie mamy partnerów. No i sobie kombinujemy, jak tu się w końcu spotkać i zobaczyć, co będzie. Bo jej się chce chłopa, a mnie się chce baby, no i chce nam się seksu – jak mówi mój kumpel, cytując swojego kumpla: - Żołnierska to rzecz.

I tak sobie gadamy o tym seksie i Monik mówi, że jakoś sobie nie wyobraża, że my mielibyśmy robić te wszystkie rzeczy, które się robi w seksie, bo to by było po prostu głupie. Ja też sobie nie wyobrażam. I napisałem do Monik, że jest taki mechanizm określany mianem efektu Westermarcka. Chodzi o to, że ludzie mają zahamowania seksualne względem osób, z którymi się wychowywali. Oczywiście są wyjątki, bo zawsze są wyjątki, ale mówimy teraz o normie. Ten mechanizm między innymi zapobiega wsobności, czyli kojarzeniu się między krewnymi i to jest dobre.

Ja z Monik nie jesteśmy krewnymi, ale takeśmy się już nagadali, takieśmy sobie rzeczy naopowiadali, że jakkolwiek ona mnie podnieca, bo jest piękną kobietą, która może zrobić z chłopem co chce, to jednak ona jest dla mnie coraz bardziej moją kochaną siostrzyczką. Po mojemu to jest jakaś analogia do efektu Westermarcka. Po prostu za dużo rzeczy przegadaliśmy z Monik, zamiast je robić (poczytajcie ten tekst: http://tiny.pl/g5pdc).

No i Monik pisze mi tak: - Misiek, przyjedź, wypijemy po dużym drinku i damy radę. - To w kontekście tego seksu, rzecz jasna. No i teraz tak – jak mi Monik napisała, że damy radę po dużym drinku, to sobie najpierw coś przypomniałem, a później pojawiła mi się we łbie analogia.

Co sobie przypomniałem

Dwa dni temu łaziłem po mieście z kumplem. Kupiliśmy bro, szlugi i owoce (bo jak człowiek jara szlugi i chleje, to powinien się dobrze odżywiać, albo jakoś tędy), no i tak sobie idziemy, i ja opowiadam o jakichś rzeczach z początku lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku, na co mój kumpel mówi, że wtedy jego nawet jeszcze nie było w planach. Na co ja powiadam, że sorry, ale jego nigdy nie było w planach, jak większości ludzi. Największą pewność, że byli w planach, mają dzieciaki pierworodne, bo jak się chłop i baba zejdą, to najczęściej zakładają, że będą mieć dzieciaka. No i mówię temu kumplowi, że ja jestem pierworodny, ale to specjalnego znaczenia nie ma, bo jak się urodziłem i jak mnie tato zobaczył, to powiedział tak: - O kurwa! – I dodał, zawracając się do mojej mamy: - No nic, jak dojdziesz do siebie, to spróbujemy jeszcze raz.

Taką historię wymyśliłem, ot tak, z dupy, jak łaziliśmy po mieście.

Analogia

Jak mi Monik napisała, że kiedy przyjadę, to wypijemy po dużym drinie i damy radę się seksować, to od razu wyświetliła mi się taka historia (gdybyście zapytali mnie o mój warsztat pisarski, to powiem Wam, że mnie się te rozmaite historie po prostu wyświetlają we łbie i ja je zwyczajnie opisuję, kierując się przy tym świętą zasadą, mianowicie: - Nigdy nie pozwól, żeby prawda zabiła ciekawą historię), że jadę do Monik, mając w pamięci ten jeden duży drink, który jest nam potrzebny, żebyśmy dali radę się seksić, Monik otwiera drzwi, patrzy na mnie (a widzi mnie pierwszy raz) i mówi: - Misiek, to może skocz po jeszcze dwie butelki wódki.