Co wie Leszek Możdżer

Jest taki serial "Młody papież". Kapitalna rzecz i tam tego papieża gra Jude Law. I chyba trzy razy w filmie jest taka scena, że on się zabiera za tę robotę (Nika wie, za jaką robotę, bo jej o tym napisałem). Pierwszy raz, jak był jeszcze w szkole i umierała matka jego kolegi. No i on w tych scenach klęka, wznosi ręce, bo przecież musi być jakiś gest, to przecież jest film, i gada tak: - Panie Boże, musimy pogadać. Tylko ty i ja.

To jest niesamowity tekst. Tu chodzi o to, że w tym człowieku nie ma ani cienia pychy, jakkolwiek on Bogu mówi, że muszą pogadać. Ale nie ma w nim pychy, jest natomiast świadomość tego, że on jest człowiekiem, czyli kimś wielkim; ktoś może powiedzieć, że dzieckiem tego Boga. I wie, że w dobrej sprawie ma prawo zaciągnąć Boga do roboty, kiedy sam nie daje rady - tu nikt nikomu nie robi łaski, Pana Boga nie ubędzie, jak trochę popracuje.

Mam taką tezę, którą kiedyś opublikuję, jak już ją porządnie posklejam, że człowiek nie jest jakimś głupkiem, jakąś zabawką bogów, nie jest tylko mięsem, które gada. Człowiek jest kimś ważnym i dużo może. I dalej - jak człowiek nie zrobi pewnych rzeczy, to Bóg też ich nie zrobi. Nie mamy być kołkami, które tylko jedzą, kopulują, śpią, pracują i piją piwo. Mamy żyć, na ile się da. Życie jest na tyle bogate, że i tak nie da się wszystkiego ogarnąć, ale trzeba ogarnąć ile się da. Przede wszystkim idzie o to, że Bóg zostawił nam masę rzeczy do zrobienia i on za nas tego nie zrobi. Poczytajcie, co w książce „Listy do ojca” ojciec Bocheński pisze o okazji postulowanej – on tam wyjaśnia, jak rozumie sens modlitwy.

OK, no i jest Leszek Możdżer, ten pianista. Ja go bardzo lubię, bo on kapitalnie gra na fortepianie no i nie ma w nim za grosz skromności, podobnie jak we mnie, a ja bardzo lubię, kiedy w ludziach nie ma cienia skromności, oczywiście tylko w niektórych ludziach. I Możdżer w wywiadzie powiedział tak:

- To było może rok temu. Miałem taki moment podczas koncertu, otworzyłem swoje serce i powiedziałem: "Panie Boże, oddaję ci swoje dłonie, swoje ciało i teraz ty graj. Jestem całkowicie twój". I patrzyłem na te swoje dłonie na klawiaturze, czekając na to, co się zdarzy, i przez dobrych pięć minut nie wydarzyło się nic. I wtedy pomyślałem: "Panie Boże, jesteś naprawdę wspaniałym Bogiem, ale na fortepianie to ty grasz chujowo, więc może na fortepianie to będę grał ja”.

To jest kapitalne. Możdżer doskonale wie, że jest robota dla ludzi, której Bóg nie zrobi, bo to jest robota dla ludzi. Możdżer doskonale rozumie moją tezę, tylko on to powiedział po artystycznemu :-) a ja muszę napisać po naukowemu i to tak, żeby teologami zatrzepotało.

Życie to nie teatr. Napisane po gadule z Nickiem

Jest taka piosełka Stachury:

 https://www.youtube.com/watch?v=QzNTc7zlKPI

To jest zajebista piosełka, uwielbiam ją. Ale jedno w niej jest złe. Mianowicie, że on tam napisał te bzdety, że ona z tamtym będzie szczęśliwsza itd. Otóż takich rzeczy się nie robi. Jak Cię baba wypierdala ze swojego życia, bo już cię wycisnęła jak ścierkę i wie, że niczego więcej nie wyciśnie, a na dodatek przez te parę lat wysłuchała całego twojego zestawu anegdot siedem razy i jest jej z tobą nudno, to pakujesz się w dwie torby i wypierdalasz. Nie piszesz wierszy, nie gadasz, że z kimś tam będzie szczęśliwsza, nie zapewniasz jej, że zawsze będziesz ją kochać itd. Po prostu bierzesz te jebane dwie torby i wypierdalasz z jej życia.

I jest druga piosełka Stachury:

https://www.youtube.com/watch?v=8AW8aHimMnk

I to jest też zajebista piosełka i nie ma w niej niczego złego. Tu wszystko jest prawdziwe i wszystko jest najwyższej klasy. W tej piosełce Stachura jest zimnym, cynicznym chujem, który mówi, jak jest. On mówi tak: "Ty prawdziwej nie uronisz łzy. Ty najwyżej w górę wznosisz brwi, lecz niezaraźliwy jest twój śmiech. Bo ty grasz."

Już chuj z tym, że ona prawdziwej nie uroni łzy, bo przecież wiadomo, że ona prawdziwej łzy nie uroni, ale tu są dwa zajebiste punkty: pierwszy - "lecz niezaraźliwy jest twój śmiech" - kurwa, ten tekścior urywa dupę. I drugi punkt: "Bo ty grasz". To jest strzał między oczy. 

Idzie o to, że jebać cały ten romantyzm i sentymentalną wizję świata. Ja odzieram ludzi z sentymentalnej wizji świata. Bo co to jest miłość? No przecież nie motylki w brzuchu, nie oksytocyna, nie endorfiny, nie wszystkie te hormony szczęścia. Chcesz wiedzieć, co to jest miłość, to popatrz na watahę wilków. Chcesz wiedzieć, kiedy zaczyna się miłość? Ano miłość zaczyna się wtedy, kiedy dowiadujesz się, że twoja żona zachorowała i już nigdy nie wstanie z łóżka, a jeśli będzie żyć wystarczająco długo, to przyjdzie czas, kiedy nie będzie cię poznawać, ale ty jesteś z nią do końca, bo ją, kurwa, kochasz. Miłość to jest LOJALNOŚĆ. Miłość to jest w kurwę ciężka robota do zrobienia. 

Stachura ma rację - życie to nie teatr.

Johnny Depp ze mną wygrywa

Wstałem o czwartej rano, zrobiłem kawę, zajarałem szlugę i zamiast pisać, zacząłem oglądać „Sekretne okno” z Johnnym Deppem, po raz czwarty chyba. Ja tak robię – jak już mam pisać, to wymyślam różne inne zajęcia, żeby tylko nie pisać, a raz, i to jest mój rekord, odkurzyłem całą chałupę i powiesiłem pranie, żeby tylko nie pisać (pranie, kiedy je wieszałem, było już prawie suche).

Lubię „Sekretne okno”, bo Depp jest tam pisarzem i przez pół  filmu  łazi po domu w powyciąganym swetrze, w workowatych spodniach i starym, porwanym szlafroku i ja się z tego śmieję, bo ja po chałupie łażę w jakiejś bluzie, krótkich gaciach takich na lato i na boska, a  często i bez tych gaci ale też na bosaka.

No i sobie poczytałem o tym Deppie i się okazuje, że on się urodził później ode mnie, ale za to jest o wiele bogatszy, czyli moim zdaniem mamy remis, bo już nie chcę się znęcać i stosować kryterium tego, że lepiej gram w szachy.

I teraz tak - mamy ten remis ale załóżmy, że jednak jest 2:1 dla mnie, bo lepiej gram w szachy. OK, Depp jest ładniejszy, czy jak tam to baby nazywają, ale z kolei ja mam lepszy głos. To już jest 3:2 dla mnie. Mam też większą erudycję, bo on musi grać w tych filmach o piratach, a zawsze jest tak, że jak Johnny Depp gra w filmie o piratach, to ja czytam książki. Jest 4:2 dla mnie.

I mógłbym takich kryteriów wprowadzić jeszcze mnóstwo i powiedzmy, że wyjdzie na to, że wygrywam z Deppem 12:4. No i biorę ten cały wykaz, który zrobiłem i pokazuję to stu kobietom, takim fajnym babkom. I na bank przegram w opinii kobiet dotyczącej tego, kto jest atrakcyjniejszy, bo każda babka powie, że atrakcyjniejszy jest Johnny Depp. OK, może jedna powie, że ja, ale tylko taka, która nie wie, kto to jest Johnny Depp i nie bardzo wie, kim jestem ja. Johnny Depp wygra ze mną - w najlepszym dla mnie razie - 99:1. A przecież liczy się tylko jedno kryterium – zgadnijcie które?

Posłałem ten tekścik paru ludziom no i Piter mi odpisał tak, bo to jest fest jajcarz: - Liczy się przede wszystkim to, jaki człowiek ma charakter.

Jak mnie ktoś za ten tekst zaatakuje, to dam odpór – i to będzie rzetelny odpór :-) 

Ballada

Mam takiego jednego kumpla, Krassa. On umie różne rzeczy robić – obraz namalować, napisać muzę i zagrać muzę. Pewnie jeszcze trochę innych rzeczy umie. No i myśmy dawno temu z tym Krassem robili różne nagrania i w końcu wyszła nam z tego płyta. Po mojemu to jest bardzo dobra płyta, do tego stopnia dobra, że nikt nigdy nie puści jej w żadnym radiu.

Dwie noce temu Krassowi odjebało i nagrał taki kawałek, który zatytułował „Ballada” – dał taki tytuł, żeby było śmiesznie.

Ballada

Żona Krassa, Barbara (imię zmienione dla zachowania anonimowości żony Krassa, bo tak naprawdę to ona ma na imię Danusia) wysłuchała „Ballady” i powiedziała, że Krass powinien za to trafić do domu wariatów. OK, tak właśnie działają kobiety i nic nie można na to poradzić i nie będziemy się tym teraz zajmować.

Mnie się ta „Ballada” bardzo podoba. Zadzwoniłem do Marka Grechuty, który nie żyje i mówię tak:

- Marek, wziąłbyś ten kawałek Krassa do swojej „Szalonej lokomotywy”?

A Marek mówi:

- Chwila, posłucham.

I za moment powiada tak:

- No ale co, żeby to takie instrumentalne było?

A ja:

- Nie, ja tam nagram kawałek z Poe'go, recytację taką, i mówię mu który kawałek, mianowicie: Dreaming dreams no mortal ever dared to dream before.

Na co Marek:

- A nie nagrałbyś czegoś z Witkaca?

Na co ja:

- No właśnie, kurwa, nie.

Na co Marek:

- OK, jak nagrasz tego Poe'go, to wbiję to w płytę.

I dodał:

- A to się Maryla zdziwi.

Analogicznie

Konieczny background

Jest taka dziewczyna, którą znam od ponad roku, ale nigdy jej nie widziałem. OK, widziałem na fotkach. No i nagadałem się z nią przez telefon i na tych wszystkich komunikatorach, jak z żadną inną dziewuchą. Powiedzieliśmy sobie takie rzeczy, jakich mąż żonie nie mówi, ani żona mężowi. Ale nam łatwiej, bo nie jesteśmy mężem i żoną. Ona jest Monika, ta dziewczyna i ja jestem w niej zakochany - hula we mnie ta cała chemia, która hula, kiedy się chłopu baba podoba. One we mnie nie jest zakochana, ale mnie lubi, bo jestem śmieszny i dużo wiem i jestem lojalny, i ona o tym wie. Każde z nas od kilku lat żyje samotnie, nie mamy partnerów. No i sobie kombinujemy, jak tu się w końcu spotkać i zobaczyć, co będzie. Bo jej się chce chłopa, a mnie się chce baby, no i chce nam się seksu – jak mówi mój kumpel, cytując swojego kumpla: - Żołnierska to rzecz.

I tak sobie gadamy o tym seksie i Monik mówi, że jakoś sobie nie wyobraża, że my mielibyśmy robić te wszystkie rzeczy, które się robi w seksie, bo to by było po prostu głupie. Ja też sobie nie wyobrażam. I napisałem do Monik, że jest taki mechanizm określany mianem efektu Westermarcka. Chodzi o to, że ludzie mają zahamowania seksualne względem osób, z którymi się wychowywali. Oczywiście są wyjątki, bo zawsze są wyjątki, ale mówimy teraz o normie. Ten mechanizm między innymi zapobiega wsobności, czyli kojarzeniu się między krewnymi i to jest dobre.

Ja z Monik nie jesteśmy krewnymi, ale takeśmy się już nagadali, takieśmy sobie rzeczy naopowiadali, że jakkolwiek ona mnie podnieca, bo jest piękną kobietą, która może zrobić z chłopem co chce, to jednak ona jest dla mnie coraz bardziej moją kochaną siostrzyczką. Po mojemu to jest jakaś analogia do efektu Westermarcka. Po prostu za dużo rzeczy przegadaliśmy z Monik, zamiast je robić (poczytajcie ten tekst: http://tiny.pl/g5pdc).

No i Monik pisze mi tak: - Misiek, przyjedź, wypijemy po dużym drinku i damy radę. - To w kontekście tego seksu, rzecz jasna. No i teraz tak – jak mi Monik napisała, że damy radę po dużym drinku, to sobie najpierw coś przypomniałem, a później pojawiła mi się we łbie analogia.

Co sobie przypomniałem

Dwa dni temu łaziłem po mieście z kumplem. Kupiliśmy bro, szlugi i owoce (bo jak człowiek jara szlugi i chleje, to powinien się dobrze odżywiać, albo jakoś tędy), no i tak sobie idziemy, i ja opowiadam o jakichś rzeczach z początku lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku, na co mój kumpel mówi, że wtedy jego nawet jeszcze nie było w planach. Na co ja powiadam, że sorry, ale jego nigdy nie było w planach, jak większości ludzi. Największą pewność, że byli w planach, mają dzieciaki pierworodne, bo jak się chłop i baba zejdą, to najczęściej zakładają, że będą mieć dzieciaka. No i mówię temu kumplowi, że ja jestem pierworodny, ale to specjalnego znaczenia nie ma, bo jak się urodziłem i jak mnie tato zobaczył, to powiedział tak: - O kurwa! – I dodał, zawracając się do mojej mamy: - No nic, jak dojdziesz do siebie, to spróbujemy jeszcze raz.

Taką historię wymyśliłem, ot tak, z dupy, jak łaziliśmy po mieście.

Analogia

Jak mi Monik napisała, że kiedy przyjadę, to wypijemy po dużym drinie i damy radę się seksować, to od razu wyświetliła mi się taka historia (gdybyście zapytali mnie o mój warsztat pisarski, to powiem Wam, że mnie się te rozmaite historie po prostu wyświetlają we łbie i ja je zwyczajnie opisuję, kierując się przy tym świętą zasadą, mianowicie: - Nigdy nie pozwól, żeby prawda zabiła ciekawą historię), że jadę do Monik, mając w pamięci ten jeden duży drink, który jest nam potrzebny, żebyśmy dali radę się seksić, Monik otwiera drzwi, patrzy na mnie (a widzi mnie pierwszy raz) i mówi: - Misiek, to może skocz po jeszcze dwie butelki wódki.

Teraźniejszość, jak mroźny wiatr

Polazłem do sklepu po bro, żeby mieć zapas na dzisiaj. A tam Iza i taki gościu, co jest jakimś agentem, czy jak oni się tam nazywają - w każdym razie mają taką robotę, że jeżdżą po sklepach i załatwiają, ile piwa sklep zamówi. Fajny kolo - łysy, jak ja, z brodą jak moja - no Wiking. No i wziąłem bro z lodówki, postawiłem na ladzie i stoję i patrzę na Izę. Ona nabiła na kasę, co miała nabić i patrzy na mnie, i ten gościu też patrzy, a ja nic nie mówię, tylko tak stoję i na Izę patrzę, i coraz gęściej robi się w powietrzu i wszyscy czekają na to, co będzie, bo już wszyscy wiedzą, że coś ważnego będzie, bo tak się jakoś zrobiło, że wiadomo, że coś ważnego będzie, no tak się, kurwa, zrobiło, że jakbyśmy tak zaraz usłyszeli muzykę, np. taką:

*

https://www.youtube.com/watch?v=Dt4R_n8ZWQM

*
Ale teraz posłuchajcie tego, bo tak trzeba i później czytajcie dalej. Albo czytajcie na tej muzie - tak najlepiej.

*

No i tak się zrobiło, że jakbyśmy usłyszeli tę muzę, chuj wie skąd, to nikt by się nie zdziwił, i jak już tak się zrobiło, to było coraz gęściej, tu już imponderabilia szalały, chociaż one, te imponderabilia, właściwie nie szaleją, bo ich złapać nie można, zobaczyć nie można, zmierzyć i zważyć nie można, ale czuje się, że są, no i ...
*

Wszyscy czekali na coś ważnego i niezwyczajnego, a ja przecież tą sytuacją rządziłem, bo ją sam stworzyłem, no i zrobiłem takie: - Hrrrmmm... - jak Tom Hardy robi w serialu "Taboo", i jak zrobiłem to "hrrrmmm" to już wszyscy byli w niecodziennym wymiarze i ja też, bo jakkolwiek ja te dziwne sytuacje kreuję, to jednak im się poddaję, no i Iza stoi przede mną i patrzy na mnie, ja patrzę na nią. Wiking z mojej lewej strony patrzy na mnie, i wreszcie mówię tym swoim basem, do którego dosypałem trochę piasku:

*

- Dzisiaj... - i tu przerwę zrobiłem, dla podniesienia napięcia, no to napięcie wzrosło, zrobiło się jeszcze gęściej, nic nie liczyło się poza tym, co teraz jest i co za chwilę będzie, no więc powiedziałem: - Dzisiaj.... będziemy się żegnać. - A Iza zapytała: - My? Ty i ja? - Na co ja, bardzo powoli: - Tak. Ty... i ja. I on też.

*

Iza i Wiking byli już tam, gdzie nigdy wcześniej nie byli, a ja ich zaprowadziłem do tego miejsca. I zacząłem czynić znak krzyża i mówić: - W imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego... - I wszystko zastygło w teraźniejszości. Bo teraźniejszość, jak napisał David J. Hand, działa jak mroźny wiatr - zamraża zdarzenia, gdy przechodzi obok nich, a minione wydarzenia krystalizują się w postać, która już nigdy się nie zmieni, lecz stanie się częścią utrwalonej przeszłości.

*

I teraźniejszość przeszła obok tego wydarzenia i zamroziła je do postaci, która już nigdy się nie zmieni. I tak zastygliśmy wszyscy, nie wiem, na jak krótko, bo przecież na krótko, ale z drugiej strony na zawsze, i wtedy Iza powiedziała: - A weź spierdalaj! - I dodała, zwracając się do Wikinga: - On mnie tak ciągle straszy. - No i wtedy wszyscy zaczęliśmy się śmiać. I już nie było gęsto, już było codziennie, już ruszył cały świat - zaczęły jeździć samochody, ludzie zaczęli rozmawiać, ptaki zaczęły śpiewać, Słońce zaczęło świecić… Lubię tak.

Pisanie

W filmie „Pod słońce” idzie o to, że taki jeden pisarz wydał dwadzieścia lat temu powieść, ale od dwudziestu lat nie wydał niczego, tylko mieszka sobie w jakiejś wiosce we Włoszech, ma tam winnicę, konie i tym się zajmuje i nic nie pisze. No i jeden duży wydawca z Londynu posłał swojego pracownika, żeby ten namówił pisarza do napisania kolejnej powieści, którą ten Londyński wydawca chciał wydać. A chłopak poza tym, że pracował w wydawnictwie, coś tam pisał, bo chciał być pisarzem.

*

Chłopak pojechał, pisarz najpierw go nie lubił, później trochę polubił, a na koniec bardzo polubił. I taka tam scena jest, że stoją na jakiejś górce, jest zachód słońca i pisarz mówi, żeby chłopak opisał, co widzi, no to chłopak mówi, że widzi zachodzące słońce i zieleń drzew, ale pisarz mu przerywa i powiada, żeby dzieciak opisał widok tak, jakby to pisał, ale dzieciak za bardzo nie umie, na co pisarz dał taki oto swój opis:

*

„Zachód słońca powoli rozpala niebo płomiennymi odcieniami czerwieni i pomarańczy. Ciemnie chmury w oddali przetoczyły się nad horyzontem ujeżdżając letni wieczór. Niebawem dzień ustąpi nocy, a w raz z nią nadejdzie cisza, która maszeruje przed wszystkim.”

*

Chłopak był zachwycony tym opisem, i musiał być zachwycony, bo to film i tak miało być. A ja napisałem swój opis zmierzchu:

*

„Słońce już prawie zaszło, a myśmy pod lasem siedzieli, z Józkiem, moim najlepszym kumplem. Pod lasem pole mojej ciotecznej babki było, pochylone takie, bo to w górach. A pod polem potok, a za potokiem wioska. Ludzie w wiosce już światła pozapalali i było słychać, jak wioska gada. Nie dało się zrozumieć słów, tylko słychać było, jak wioska gada.

To był taki zmierzch, kiedy chce się siedzieć z najlepszym kumplem. Albo ruchać. Albo, kiedy musi się być samemu, coś napisać.”

*

To są dwa zupełnie inne pisania. Być może, gdyby filmowy pisarz ciągnął swój opis, powiedziałby coś ważnego, interesującego, albo przekazał jakąś informację, która pozwoliłaby czytelnikowi pójść do przodu. Bo to, że chmury ujeżdżają wiatr oraz to, że cisza maszeruje przed wszystkim, to są ładne rzeczy, ale to jest ażurowa konstrukcja.

*

Dobra, idźmy dalej. W „Pieśni nad pieśniami” (4,5), przez wielu uznawanej za arcydzieło poezji, autor pisze:

*

„Piersi twe jak dwoje koźląt,

bliźniąt gazeli,

co pasą się pośród lilii”.

*

A ja bym napisał mniej więcej tak:

*

„A cycki miała takie, że ja jebie!”

*

Właśnie tak: „jebie”, a nie „jebię” – wiadomo, o co chodzi.

*

Jak ktoś przeczyta, że miała cycki, że ja jebie!, to może sobie wyobrazić cycki, jakie najbardziej lubi – fest bimbały, takie z wielkimi medalami, te małe cytrynki itd. A co sobie można wyobrazić, kiedy się czyta, że jej piersi jak dwoje koźląt? Bo jak to koźląt? Dlaczego koźląt? I, do chuja pana, jak wygląda gazela? No kto wie, jak wygląda gazela, kiedy ludzie myślą, że sarna i jeleń to ten sam gatunek, a podział jest taki, że jeleń to chłop, a sarna to baba?

*

Pisanie o chmurach ujeżdżających wiatr i o ciszy maszerującej przed wszystkim, trzeba zostawić poetom, a poezja jest dla bab i dla pedałów. Owszem, był Poe, który pisał wiersze i to nie było dla pedałów; kiedyś z kumplem napisaliśmy piosełkę (tak ma być: piosełkę) inspirując się „Maską śmierci szkarłatnej”, ale wszystko co napisali inni poeci, poza Poe’m, to literatura dla bab i pedałów.

*

Lubię książki i artykuły naukowe, bo te teksty niosą informację pozbawioną całego tego badziewia, które nic nie wnosi do sprawy. Przy okazji – anegdota w takich tekstach smakuje o wiele lepiej, niż poezja dla bab i pedałów; przede wszystkim w ogóle smakuje.

*

Bruno Schulz umiał pisać tak, że ja jebie! Czytałem jego listy do Gombrowicza. No ale co on napisał w książkach, ten chłop? Oto kawałek ze „Sklepów cynamonowych”:

*

„Adela wracała w świetliste poranki, jak Pomona z ognia dnia rozżagwionego, wysypując z koszyka barwną urodę słońca – lśniące, pełne wody pod przejrzystą skórką czereśnie, tajemnicze, czarne wiśnie, których woń przekraczała to, co ziszczało się w smaku: morele, w których miąższu złotym był rdzeń długich popołudni; a obok tej czystej poezji owoców wyładowywała nabrzmiałe siłą i pożywnością płaty mięsa z klawiatury żeber cielęcych, wodorosty jarzyn, niby zbite głowonogi i meduzy – surowy materiał obiadu o smaku jeszcze nie uformowanym i jałowym, wegetatywne i telluryczne ingrediencje obiadu o zapachu dzikim i polnym.”

*

OK, nie mówię, że czasami nie trzeba bardziej szczegółowego opisu, porównania, przymiotnika, ale do kurwy nędzy, informacja, którą daje Schulz jest taka:

*

„Adela wracała rano i przynosiła zajebiste żarcie – mięso, warzywa i owoce.”

*

Ludzie śmieją się z Prousta (oczywiście Prousta nikt nie czyta, ale mówię o tych, którzy wiedzą, kto to Proust i którzy wiedzą, że trzeba naśmiewać się z tego, że Proust potrzebował trzydziestu stron żeby opisać, jak się baba w łóżku z boku na bok przewraca), a nie rozumieją, że to, co oni czytają, to gówno w porównaniu z Proustem, bo te gówna piszą ludzie, którzy nie umieją pisać.

*

Whitehead powiedział, że cała europejska filozofia to jedynie przypiski do Platona, a ojciec Bocheński stwierdził, że dzisiaj filozofowie piszą tylko hasła do encyklopedii. I tak jest. Nikt nie tworzy systemów, bo po co, a taka teoria poznania umiera. Dzisiaj, żeby poznawać, jak poznaje człowiek, trzeba znać się na chemii, na fizyce, trzeba badać mózg. Nikt nie napisze „Summy theologiae” ani „Krytyki czystego rozumu” bo by się ośmieszył. A w literaturze beletrystycznej masa ludzi chce napisać Wielką Powieść. No i piszą baby o tym, jakie mają łechtaczki i że wzięły kredyt, po czym mąż je zostawił, a chłopy piszą o tym, jak piją wódkę i jak to ciężko jest być pedałem w tym jebanym ciemnogrodzie. I jest jeszcze Coelho, który uparcie chce napisać coś takiego, jak napisał de Saint-Exupery ale nie umie.

*

Kurwa, jakby tak dzisiaj jakiś filozof ogłosił, że na wiosnę wyjdzie jego książka, która przedstawia wielki system, to by się filozofowie zesrali ze śmiechu, a tu co chwilę ktoś pisze swoją Wielką Powieść i ludzie to kupują, czytają, gadają o tym na forach, chodzą na spotkania autorskie, robią programy literackie w telewizji i tymi gównianymi książkami żyją.

*

           Kiedyś w Drukarni zapytałem Guliego, o czym jest „Władca pierścieni”, a Guli powiedział, że o tym, że wszyscy szukają czarodziejskiego pierścienia i chcą go wrzucić do studni; albo jakoś tędy. Oczywiście Guli szydził i ja też teraz szydzę, ale jednak jednych wyszydzić łatwiej niż drugich, a tych, których łatwiej wyszydzić jest coraz więcej. Ale ja się tym za bardzo nie smucę.