Teraźniejszość, jak mroźny wiatr

Polazłem do sklepu po bro, żeby mieć zapas na dzisiaj. A tam Iza i taki gościu, co jest jakimś agentem, czy jak oni się tam nazywają - w każdym razie mają taką robotę, że jeżdżą po sklepach i załatwiają, ile piwa sklep zamówi. Fajny kolo - łysy, jak ja, z brodą jak moja - no Wiking. No i wziąłem bro z lodówki, postawiłem na ladzie i stoję i patrzę na Izę. Ona nabiła na kasę, co miała nabić i patrzy na mnie, i ten gościu też patrzy, a ja nic nie mówię, tylko tak stoję i na Izę patrzę, i coraz gęściej robi się w powietrzu i wszyscy czekają na to, co będzie, bo już wszyscy wiedzą, że coś ważnego będzie, bo tak się jakoś zrobiło, że wiadomo, że coś ważnego będzie, no tak się, kurwa, zrobiło, że jakbyśmy tak zaraz usłyszeli muzykę, np. taką:

*

https://www.youtube.com/watch?v=Dt4R_n8ZWQM

*
Ale teraz posłuchajcie tego, bo tak trzeba i później czytajcie dalej. Albo czytajcie na tej muzie - tak najlepiej.

*

No i tak się zrobiło, że jakbyśmy usłyszeli tę muzę, chuj wie skąd, to nikt by się nie zdziwił, i jak już tak się zrobiło, to było coraz gęściej, tu już imponderabilia szalały, chociaż one, te imponderabilia, właściwie nie szaleją, bo ich złapać nie można, zobaczyć nie można, zmierzyć i zważyć nie można, ale czuje się, że są, no i ...
*

Wszyscy czekali na coś ważnego i niezwyczajnego, a ja przecież tą sytuacją rządziłem, bo ją sam stworzyłem, no i zrobiłem takie: - Hrrrmmm... - jak Tom Hardy robi w serialu "Taboo", i jak zrobiłem to "hrrrmmm" to już wszyscy byli w niecodziennym wymiarze i ja też, bo jakkolwiek ja te dziwne sytuacje kreuję, to jednak im się poddaję, no i Iza stoi przede mną i patrzy na mnie, ja patrzę na nią. Wiking z mojej lewej strony patrzy na mnie, i wreszcie mówię tym swoim basem, do którego dosypałem trochę piasku:

*

- Dzisiaj... - i tu przerwę zrobiłem, dla podniesienia napięcia, no to napięcie wzrosło, zrobiło się jeszcze gęściej, nic nie liczyło się poza tym, co teraz jest i co za chwilę będzie, no więc powiedziałem: - Dzisiaj.... będziemy się żegnać. - A Iza zapytała: - My? Ty i ja? - Na co ja, bardzo powoli: - Tak. Ty... i ja. I on też.

*

Iza i Wiking byli już tam, gdzie nigdy wcześniej nie byli, a ja ich zaprowadziłem do tego miejsca. I zacząłem czynić znak krzyża i mówić: - W imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego... - I wszystko zastygło w teraźniejszości. Bo teraźniejszość, jak napisał David J. Hand, działa jak mroźny wiatr - zamraża zdarzenia, gdy przechodzi obok nich, a minione wydarzenia krystalizują się w postać, która już nigdy się nie zmieni, lecz stanie się częścią utrwalonej przeszłości.

*

I teraźniejszość przeszła obok tego wydarzenia i zamroziła je do postaci, która już nigdy się nie zmieni. I tak zastygliśmy wszyscy, nie wiem, na jak krótko, bo przecież na krótko, ale z drugiej strony na zawsze, i wtedy Iza powiedziała: - A weź spierdalaj! - I dodała, zwracając się do Wikinga: - On mnie tak ciągle straszy. - No i wtedy wszyscy zaczęliśmy się śmiać. I już nie było gęsto, już było codziennie, już ruszył cały świat - zaczęły jeździć samochody, ludzie zaczęli rozmawiać, ptaki zaczęły śpiewać, Słońce zaczęło świecić… Lubię tak.

Pisanie

W filmie „Pod słońce” idzie o to, że taki jeden pisarz wydał dwadzieścia lat temu powieść, ale od dwudziestu lat nie wydał niczego, tylko mieszka sobie w jakiejś wiosce we Włoszech, ma tam winnicę, konie i tym się zajmuje i nic nie pisze. No i jeden duży wydawca z Londynu posłał swojego pracownika, żeby ten namówił pisarza do napisania kolejnej powieści, którą ten Londyński wydawca chciał wydać. A chłopak poza tym, że pracował w wydawnictwie, coś tam pisał, bo chciał być pisarzem.

*

Chłopak pojechał, pisarz najpierw go nie lubił, później trochę polubił, a na koniec bardzo polubił. I taka tam scena jest, że stoją na jakiejś górce, jest zachód słońca i pisarz mówi, żeby chłopak opisał, co widzi, no to chłopak mówi, że widzi zachodzące słońce i zieleń drzew, ale pisarz mu przerywa i powiada, żeby dzieciak opisał widok tak, jakby to pisał, ale dzieciak za bardzo nie umie, na co pisarz dał taki oto swój opis:

*

„Zachód słońca powoli rozpala niebo płomiennymi odcieniami czerwieni i pomarańczy. Ciemnie chmury w oddali przetoczyły się nad horyzontem ujeżdżając letni wieczór. Niebawem dzień ustąpi nocy, a w raz z nią nadejdzie cisza, która maszeruje przed wszystkim.”

*

Chłopak był zachwycony tym opisem, i musiał być zachwycony, bo to film i tak miało być. A ja napisałem swój opis zmierzchu:

*

„Słońce już prawie zaszło, a myśmy pod lasem siedzieli, z Józkiem, moim najlepszym kumplem. Pod lasem pole mojej ciotecznej babki było, pochylone takie, bo to w górach. A pod polem potok, a za potokiem wioska. Ludzie w wiosce już światła pozapalali i było słychać, jak wioska gada. Nie dało się zrozumieć słów, tylko słychać było, jak wioska gada.

To był taki zmierzch, kiedy chce się siedzieć z najlepszym kumplem. Albo ruchać. Albo, kiedy musi się być samemu, coś napisać.”

*

To są dwa zupełnie inne pisania. Być może, gdyby filmowy pisarz ciągnął swój opis, powiedziałby coś ważnego, interesującego, albo przekazał jakąś informację, która pozwoliłaby czytelnikowi pójść do przodu. Bo to, że chmury ujeżdżają wiatr oraz to, że cisza maszeruje przed wszystkim, to są ładne rzeczy, ale to jest ażurowa konstrukcja.

*

Dobra, idźmy dalej. W „Pieśni nad pieśniami” (4,5), przez wielu uznawanej za arcydzieło poezji, autor pisze:

*

„Piersi twe jak dwoje koźląt,

bliźniąt gazeli,

co pasą się pośród lilii”.

*

A ja bym napisał mniej więcej tak:

*

„A cycki miała takie, że ja jebie!”

*

Właśnie tak: „jebie”, a nie „jebię” – wiadomo, o co chodzi.

*

Jak ktoś przeczyta, że miała cycki, że ja jebie!, to może sobie wyobrazić cycki, jakie najbardziej lubi – fest bimbały, takie z wielkimi medalami, te małe cytrynki itd. A co sobie można wyobrazić, kiedy się czyta, że jej piersi jak dwoje koźląt? Bo jak to koźląt? Dlaczego koźląt? I, do chuja pana, jak wygląda gazela? No kto wie, jak wygląda gazela, kiedy ludzie myślą, że sarna i jeleń to ten sam gatunek, a podział jest taki, że jeleń to chłop, a sarna to baba?

*

Pisanie o chmurach ujeżdżających wiatr i o ciszy maszerującej przed wszystkim, trzeba zostawić poetom, a poezja jest dla bab i dla pedałów. Owszem, był Poe, który pisał wiersze i to nie było dla pedałów; kiedyś z kumplem napisaliśmy piosełkę (tak ma być: piosełkę) inspirując się „Maską śmierci szkarłatnej”, ale wszystko co napisali inni poeci, poza Poe’m, to literatura dla bab i pedałów.

*

Lubię książki i artykuły naukowe, bo te teksty niosą informację pozbawioną całego tego badziewia, które nic nie wnosi do sprawy. Przy okazji – anegdota w takich tekstach smakuje o wiele lepiej, niż poezja dla bab i pedałów; przede wszystkim w ogóle smakuje.

*

Bruno Schulz umiał pisać tak, że ja jebie! Czytałem jego listy do Gombrowicza. No ale co on napisał w książkach, ten chłop? Oto kawałek ze „Sklepów cynamonowych”:

*

„Adela wracała w świetliste poranki, jak Pomona z ognia dnia rozżagwionego, wysypując z koszyka barwną urodę słońca – lśniące, pełne wody pod przejrzystą skórką czereśnie, tajemnicze, czarne wiśnie, których woń przekraczała to, co ziszczało się w smaku: morele, w których miąższu złotym był rdzeń długich popołudni; a obok tej czystej poezji owoców wyładowywała nabrzmiałe siłą i pożywnością płaty mięsa z klawiatury żeber cielęcych, wodorosty jarzyn, niby zbite głowonogi i meduzy – surowy materiał obiadu o smaku jeszcze nie uformowanym i jałowym, wegetatywne i telluryczne ingrediencje obiadu o zapachu dzikim i polnym.”

*

OK, nie mówię, że czasami nie trzeba bardziej szczegółowego opisu, porównania, przymiotnika, ale do kurwy nędzy, informacja, którą daje Schulz jest taka:

*

„Adela wracała rano i przynosiła zajebiste żarcie – mięso, warzywa i owoce.”

*

Ludzie śmieją się z Prousta (oczywiście Prousta nikt nie czyta, ale mówię o tych, którzy wiedzą, kto to Proust i którzy wiedzą, że trzeba naśmiewać się z tego, że Proust potrzebował trzydziestu stron żeby opisać, jak się baba w łóżku z boku na bok przewraca), a nie rozumieją, że to, co oni czytają, to gówno w porównaniu z Proustem, bo te gówna piszą ludzie, którzy nie umieją pisać.

*

Whitehead powiedział, że cała europejska filozofia to jedynie przypiski do Platona, a ojciec Bocheński stwierdził, że dzisiaj filozofowie piszą tylko hasła do encyklopedii. I tak jest. Nikt nie tworzy systemów, bo po co, a taka teoria poznania umiera. Dzisiaj, żeby poznawać, jak poznaje człowiek, trzeba znać się na chemii, na fizyce, trzeba badać mózg. Nikt nie napisze „Summy theologiae” ani „Krytyki czystego rozumu” bo by się ośmieszył. A w literaturze beletrystycznej masa ludzi chce napisać Wielką Powieść. No i piszą baby o tym, jakie mają łechtaczki i że wzięły kredyt, po czym mąż je zostawił, a chłopy piszą o tym, jak piją wódkę i jak to ciężko jest być pedałem w tym jebanym ciemnogrodzie. I jest jeszcze Coelho, który uparcie chce napisać coś takiego, jak napisał de Saint-Exupery ale nie umie.

*

Kurwa, jakby tak dzisiaj jakiś filozof ogłosił, że na wiosnę wyjdzie jego książka, która przedstawia wielki system, to by się filozofowie zesrali ze śmiechu, a tu co chwilę ktoś pisze swoją Wielką Powieść i ludzie to kupują, czytają, gadają o tym na forach, chodzą na spotkania autorskie, robią programy literackie w telewizji i tymi gównianymi książkami żyją.

*

           Kiedyś w Drukarni zapytałem Guliego, o czym jest „Władca pierścieni”, a Guli powiedział, że o tym, że wszyscy szukają czarodziejskiego pierścienia i chcą go wrzucić do studni; albo jakoś tędy. Oczywiście Guli szydził i ja też teraz szydzę, ale jednak jednych wyszydzić łatwiej niż drugich, a tych, których łatwiej wyszydzić jest coraz więcej. Ale ja się tym za bardzo nie smucę.

"Geniusz" - impresja

Obejrzałem film „Geniusz”. To jest o Tomie Wolfie, tym pisarzu i o Maksie Perkinsie, który jako pierwszy wydał Wolfa. Perkins wcześniej wydawał m.in. Fitzgeralda, którego odkrył, no i Hemingwaya. Wolfa gra Jude Law, a Perkinsa Colin Firth.

*

To taki film, w którym nie ma za dużo prądu, dupy ten film nie urywa, ale ja go ulubiłem. Już za same zdjęcia ulubiłem – te rękopisy, te maszynopisy, to poprawianie tekstu czerwonym ołówkiem, a wszystko w zbliżeniach.

*

Jest tam parę innych rzeczy, które ulubiłem. Ulubiłem to, jak pokazali redaktora. Pierwsza powieść Wolfa była sukcesem, ale z pierwszego maszynopisu Perkins kazał wypierdolić jakieś trzysta stron. Maszynopis drugiej powieści, którą przyniósł Wolfe, miał pięć tysięcy stron i pracowali nad tym jakieś dwa lata, żeby wypierdolić to, co trzeba było wypierdolić. Perkins wiedział, co trzeba wypierdolić, a Wolfe nie wiedział.

*

Perkins mówi Wolfowi tak: - Jeśli chcesz być pisarzem, musisz wybierać i nadawać kształt.

I teraz tak – że trzeba umieć nadawać kształt, to jasne i nie ma o czym gadać. Dla mnie ciekawsze jest to wybieranie. Najlepiej, kiedy piszesz i od razu wybierasz. Ale nie zawsze tak jest. Czasami było tak, że napisałem tekst, powiedzmy na cztery strony i byłem zadowolony. Ale zrobiłem sobie drinka i przeczytałem, co napisałem, po czym wyrzuciłem to do kosza. Od nowa napisałem to, co chciałem napisać za pierwszym razem i było to o niebo lepsze, a mieściło się na niecałej stronie.

*

Bardzo trudno jest ciąć swój tekst albo pisać go inaczej. To boli. Ale kiedy wytnę, co trzeba albo napiszę od nowa, to już do pierwszego tekstu nie wracam, ani za nim nie tęsknię.

*

Perkins ciął Wolfa ile wlezie, ale był redaktorem, więc mógł ciąć. I gadają sobie Perkins z Wolfem i Perkins mówi, że za każdym razem, kiedy dokonywał w książce zmian, zastanawiał się, czy postąpił dobrze, bo przecież może być i tak, że książka w pierwszej postaci była lepsza.

*

To jest bardzo ciekawy problem. Nie te rozterki redaktorów, ani nie cierpienia pisarzy zmuszanych do dokonywania zmian w swoim dziele. Najciekawsze jest to, że robota redaktorów jest potrzebna. Robiłem jako redaktor, to wiem, ile potrafiłem wyciągnąć z tekstu; czasami nawet pisałem od nowa całkiem spore kawałki, próbując tak zrobić, żeby to były dobre kawałki i żeby przy tym nie za bardzo było widać, że te kawałki pisał pisarz lepszy od autora tekstu.

*

Redaktor jest potrzebny. Bo nie jest tylko tak, że ludzie piszą i to będzie tekst albo znakomity albo nadający się na śmietnik. Wiele tekstów można poprawić. Zawsze te dwie rzeczy: umieć nadać kształt i umieć wybierać.

*

Nie wiem, czy jakiś redaktor ingerował w teksty Poe’go czy Capote’go. Zapewne nie, no ale to byli Poe i Capote.

*

Owszem, Poe i Capote zdarzają się, tak, jak w innych dziedzinach zdarzyli się Mozart, Federer czy Arystoteles. Ale generalnie rzeczy można i trzeba poprawiać. Swoją robotę trzeba poprawiać, małżeństwo trzeba poprawiać, teksty trzeba poprawiać, swoje słabości trzeba poprawiać. Redaktorzy są potrzebni.

Haszczaki

W Parku Śląskim jeden pan od lat chodzi na spacery z psami, a są to syberian husky. Cztery haszczaki miał ten pan – Primę, Ewandera - syna Primy, Kamelkę i Bohuna. Kiedy urodził się Ewander, Kamelka i Bohun były kilkumiesięcznymi szczeniakami, a Bohun ukochał Ewandera najmocniej na świecie i ta wielka miłość trwała do czasu, aż Ewander wyrósł na wielkiego psa i stał się godnym rywalem Bohuna, który już Ewandera nie kochał tak bardzo, jak kiedyś, ale pozostawał z nim w przyjaźni.

Od czasu urodzin Ewandera psy żyły zgodnie siedem lat. Spacery tej watahy wzbudzały w parku sensację; haszczaki chodziły jak w zaprzęgu, miały swój czas na odpoczynek, czasami dawały koncert wycia. A ja miałem Sarę, mamutkę, czyli dziewczynę rasy Alaskan malamute, i też z nią po parku chodziłem, łącznie w trzech spacerach, po piętnaście do dwudziestu pięciu kilometrów dziennie, bo mamutki, podobnie jak haszczaki, muszą swoje kilometry wychodzić.

Pierwsze spotkanie Sary i haszczaków było takie, że przeszliśmy z moją dziewczyną jakieś trzydzieści metrów obok tej haszczakowej bandy. Husky akurat miały przerwę w spacerze; ich człowiek jadł kanapki, a one wylegiwały się na ziemi. Kiedy zobaczyły Sarę wszystkie wstały i przyglądały się z zaciekawieniem temu wilkowi większemu niż one. Za drugim razem podszedłem do haszczaków, ale utrzymywałem Sarę trzy metry od nich. Cóż za koncert wycia dało tych pięć wspaniałych psów – przechodnie zatrzymywali się, słuchali i patrzyli, a na koniec bili psom brawo. Wiele razy Sara i ja spotykaliśmy te haszczaki i ich człowieka. Psy ułożyły się na tyle, że podchodziły do siebie, obwąchiwały się, czasami trochę się pogryzły, no ale tak wygląda zabawa polarnych potworów.

A później nie chodziłem już z Sarą po parku, bo ją straciłem, podobnie, jak wiele innych rzeczy w życiu.

I pojechałem na Śląsk, pobyłem tam kilka dni i codziennie spacerowałem po parku i spotkałem moje znajome haszczaki i ich człowieka. Były trzy psy, nie było Ewandera, a nie było dlatego, że trzy miesiące wcześniej umarł. Chorował na coś, ale do końca nie zdiagnozowano na co. Pewnego dnia wataha wyszła na spacer, Ewandera na podwórku dopadły konwulsje, przewrócił się i umarł.

Od tej chwili z psami dzieją się dziwne rzeczy. Dzień po tym, jak umarł Ewander, Prima, jego mama, podczas spaceru zaczęła kopać w ziemi i wykopała płytki dołek, na jakieś cztery centymetry głęboki i ten dołek miał kształt psa leżącego na boku, z wysoko uniesioną głową. Jak wykopała ten dołek, to pobiegła po swojego człowieka i zaciągnęła go nad ten dołek, żeby zobaczył. Co jeszcze chciała, tego nie wiem, jej człowiek też nie wie.

Od czasu, gdy umarł Ewander, Bohun na spacerach kładzie się na ziemię i nie chce iść dalej. Czasami leży tak ponad godzinę i nic się z tym nie da zrobić. Kładzie się zawsze wtedy, kiedy wataha jest w drodze powrotnej ze spaceru. Kiedy spotkałem haszczaki i ich człowieka, Bohun położył się na drodze niedaleko stawu i nie chciał iść dalej. Prima podeszła do Bohuna, lizała go, przytuliła się do niego, ale on nie chciał iść.

(od lewej: Prima, Bohun)

Kucnąłem przy Bohunie, głaskałem go po głowie i mówiłem: - Chodź Bohunku, chodź, wstań kochany wilczku. – Ryczałem przy tym, bo nie dałem rady nie ryczeć, a Bohun wstał i ruszył w stronę domu, a jego człowiek powiedział do mnie: - Pan jesteś chyba jakimś duchem.

Od dnia, w którym umarł Ewander, do dnia, kiedy spotkałem watahę, psy ani razu nie poszły na spacer do parku w niedzielę. W pierwszą niedzielę po śmierci Ewandera psy wyszły na spacer, ale nie dały się zaprowadzić do parku. Ich człowiek w końcu pozwolił im iść tam, dokąd chcą, a one poszły do weta. Gabinet był nieczynny, bo niedziela, ale psy poszły do weta, usiadły przed drzwiami i wyły. Siedziały tam dwie godziny, wyjąc co jakiś czas, po czym wróciły do domu. I tak się dzieje w każdą niedzielę.

Pan od haszczaków ma teorię na temat zachowania się swoich psów. Długo nie miał żadnej teorii, ale teraz ma. Jego zdaniem psy chodzą pod gabinet weta dlatego, że wiedzą, iż jak któryś z haszczaków niedomagał, to człowiek szedł z nim do weta, po czym psu polepszało się. A przecież Ewander niedomagał, bo upadł na podwórku, miał drgawki, więc zapewne został zawieziony do weta (Ewandera zabrał syn pana od haszczaków), a teraz powinien od weta wrócić do domu.

A co z tym, że psy chodzą pod gabinet weta tylko w niedzielę? Zdaniem ich człowieka rzecz polega na tym, że haszczaki kojarzą niedzielę z dniem, w którym umarł Ewander i właśnie w niedzielę idą do weta, żeby zabrać do domu swojego syna i brata. Ale przecież Ewander nie umarł w niedzielę, tylko w piątek, piętnastego sierpnia 2014 roku.

Kluczem do rozwiązania zagadki są dzwony. Ewander umarł w piątek, tyle tylko, że w piątek piętnastego sierpnia 2014 roku była uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i od samego rana biły kościelne dzwony wołając ludzi na mszę. Te same dzwony tak samo biją co niedzielę i, zdaniem pana od haszczaków, dla tego właśnie powodu psy w każdą niedzielę chodzą pod gabinet weta.

Gusia

• Moja kochana Gusia poszła wczoraj za Tęczowy Most. Miała guza na płucach. Walczyła dzielnie, dostawała leki, parę dni temu dostała sterydy. Do końca rozrabiała – tłukła się z innymi kotkami, była takim dzikuskiem, jak zawsze.
• Gusia trafiła do schronu w wigilię Bożego Narodzenia 2007 roku. Wiosną 2008 przeglądaliśmy fotki kociołków w schronie, bo chcieliśmy wziąć jakiegoś kotka, żeby Sisi miała towarzystwo. Uparłem się, że weźmiemy Gusię. Smutno mi się zrobiło, że ona do schronu trafiła w wigilię Bożego Narodzenia. Przecież w tym dniu, jak ludzie powiadają, zwierzęta mówią ludzkim głosem, gospodarze wieczorem idą podzielić się ze swoimi zwierzakami opłatkiem, a ten kotek tego dnia do schronu trafił. Gusia nic nie wiedziała o wigilii Bożego Narodzenia, ale ja wiedziałem i uparłem się, że weźmiemy Gusię.
• I wzięliśmy tego nerwuska kochanego. Kiedy nieśliśmy ją w koszyku do auta, zrobiła kupkę. Z nerwów. W chałupie wypuściliśmy ją z koszyka i weszła pod krzesło. Chciałem ją pogłaskać i ugryzła mnie w palec – miałem dwie dziury obok paznokcia i dwie na opuszce palca – tak, jakby mi ktoś palec skasował tym ustrojstwem do kasowania biletów. Poszedłem do kuchni, puściłem z kranu zimną wodę i trzymałem ten palec w wodzie, a krew leciała i leciała. W pewnym momencie poczułem, że mi ktoś nogę drapie, a to Gusia była – stanęła na tylnych łapkach, a przednimi drapała mnie po dżinsach – w ten sposób dawała znać, że chce jeść. Później drapała mnie tak setki razy; to był znak firmowy Gusi, to drapanie.
• Dziewczyny ze schronu, z którego wzięliśmy Gusię narobiły pełno stron w Necie, profile na fejsie i co tam jeszcze i to wszystko jest pod nazwą Niekochane. No i szefowa od kotów w schronie napisała kiedyś, że Gusia jest legendą Niekochanych. Bo jest i zawsze będzie.
• Kiedyś Piter przyjechał do nas i gadaliśmy, a Gusia wskoczyła mu na kolana i po jakimś czasie Piter mówi, że mu się siku chce i co ma zrobić, kiedy ta Gusia na jego kolanach siedzi. Roześmiałem się, wziąłem Guziołka, Piter poszedł do łazienki, a kiedy wrócił. Gusia znowu wskoczyła mu na kolana. Ukochała sobie tego mojego Piterka.
• Gusia nie była szefową naszej bandy, bo szefową jest Sisi. Ale dobrze sobie Gusia radziła.
• Mój szwagier mówił, że Gusia jest najpiękniejszym kotem. Że jest kwintesencją kota, że jest najbardziej kocim kotem na świecie. A ja mówię, że były dwie największe Gracje na świecie – moje kotki, Gusia i Dusia. Teraz też są dwie największe Gracje, ale obie są za Tęczowym Mostem. Gusia za Tęczowym Mostem bryka sobie teraz z Dusią, z Petunią, z Jerzykiem, z Ptysiem, z Fruzią i z innymi zwierzakami.
•            Jest taka teoria, że kiedyś spotkam te zwierzątki. Czy ta teoria trzyma się kupy? A niby dlaczego nie? Tak czy siak, jak napisał Platon w Fedonie, ryzyko bardzo piękne i trzeba sobie samemu takie słowa wiecznie niby do snu śpiewać.

W serialach

W serialu „Fargo” jeden gościu mówi do drugiego:

- Kiedyś na mapach pisano „tam są smoki”. Teraz już się nie pisze, co nie znaczy, że smoków nie ma.

*

W serialu „Suits” pokazują kancelarię adwokacką. Jeden z prawników, Louis, w ważnej sprawie nawalił; no dał dupy po całości, zatem Jessica, wspólniczka, zdecydowała, że zwolni Louisa z roboty. Harvey, też wspólnik, wstawił się za Louisem, ale bez dobrego skutku, więc poprosił Jessicę, żeby pozwoliła mu powiedzieć Louisowi, że Louis traci pracę. Jessica zapytała, dlaczego Harvey chce to zrobić, na co Harvey mówi:

- Bo ty chcesz mu powiedzieć, że już nie potrzebujesz jego usług, a ja chcę go pożegnać.

*

Serial „The Guardian” opowiada o prawnikach z biura, które jest utrzymywane przez miasto po to, aby prawnicy pomagali tym, których nie stać na wynajęcie adwokata. Szefem tego biura jest Alvin, no i ten Alvin miał taką babkę, którą pukał od paru lat, a ona prostytutką była, z tym, że Alvin nie płacił jej za seks, bo się lubili itd. I zdarzyło się, że Alvina przyłapali w burdelu, bo on u tej swojej babki był, i zrobiła się mała afera, a gliniarze przycisnęli tę Alvinową babkę, żeby zeznawała przeciwko niemu, to jej odpuszczą zarzuty.

Alvin spotkał się z babką w knajpie, wino sobie pili i Alvin mówi do babki, że nigdy nie zeznawałby przeciwko niej, a ona na to:

- Dlaczego? Bo nigdy mi nie płaciłeś? Parę lat temu pomogłeś mi. A kiedy miałam kłopoty z prawem, dzwoniłam do ciebie. W ten sposób mi płaciłeś.

Mam ledwie bliznę

Ja jestem platonik w tym sensie, w jakim ojciec Bocheński mówił, że on jest platonik, mianowicie, że wierzy nie tylko w byt materialny ale też w byt idealny. Ja też w byt idealny wierzę, w ducha wierzę, właściwie to nawet wierzę w Ducha.

Duch jest elementem, bez którego nie umiem wytłumaczyć swojego życia.

Jaromír Nohavica śpiewa tak:

A co z aniołem (gdyby ktoś wiedzieć chciał)?

Mam ledwie bliznę, bo przy mnie stał.

Mam trochę tych blizn. Z jednej strony nie jest tak, że mam ledwie blizny, bo to są zacne blizny; trudno mi uwierzyć, że niektóre moje rany zabliźniły się. Z drugiej strony, biorąc pod uwagę to, jakie to były rany, nie mogę powiedzieć niczego innego poza tym, że mam ledwie blizny. I tylko dlatego mam ledwie blizny, że przy mnie stał. Ten anioł.

Wersja, którą najbardziej lubię.

https://www.youtube.com/watch?v=V8gg93qxWns